| تبليغات | X |
|
|
.:: من و شب و غم و تو ::.
و كمي زندگي 9 از میان پنجره های پریده رنگ خانه ی ماهی ها ،،، شب ها صدای سرفه می آید !!!!!! . .. … …. اینجا آبادی دل خراب است !!! خرااااااااااااااااااااااااااااااب !!!!!!!!!!!!!! خراب تر از خانه ي خراب كودكان شب ، و تنها تر از نگاه پير مردهمسايه . و خسته تر از ؛ چشمان شب . آه كه چه ديوانه ام در اين سكوت حيران !!! با دلي پر از هيچ ، و نگاهي رو به ديوار يخ زده ي خانه . و هزاران سال درد . از پي نگاهي ژرف . آري !!! اين سان دل را ؛ بر تارك شب ، به نار كشيدند . و از نگاه مستش پرده برداشتند ، اما پس پرده را هيچ كس نديد !!! جز نگاه غم زده ي حميد !!! پسري از جنس ماه ؛ و نسل اقيانوس . و به حقارت ارتفاع حقير نردبان همسايه ي قيصر !!! . .. … …. اين روزها دلم زود تنگ مي شود . نه براي تن ، براي دل !!! نمي دانم نگاه دل را چه تازيانه اي شکسته است . يا چه شراره اي نشسته است . اما هنوز هم منم ..... اینجا !!! تنها !!! بی کس !!! غریب !!! با مویی بالیده !!! لباسی شوخگن !!! آری .... حميد با همان دل ، همان نگاه ، و همان تبسم كودكانه. تبسمي به تلخي قهوه هاي تلخ آبجي بلا !!! و سرمايي به سردي دستان سرد زندايي . و غم ... غم ..... غمي به پهناي دل غم زده ي مادر!!! آه مادر ...... چه دیوانه ام من امشب در این سکوت حیران !!! آه ... ماااااادر . .. ... .... اینجا بودن ننگ است .... قلب آدمی سخت تر از سنگ است ....... چشم کین شب پر از نیرنگ است ........ اما چه کنم ؟؟؟ آه ......... دلم تنگ است !!! تنگ............. َتنگ تر از ُتنگ َتنگِ ماهي شب عيد !!! براي رفتن . ميان رفتن و بودن . من هستم . آسمان هست . و نگاره ي شب مست مست . مست !!! و مغز من ...... هنوز ..... لبریز از صدای وحشت پروانه ایست ؛ که او را ، در دفتری ، به سنجاقی ، مصلوب کرده اند !!! ....... آری ... اینجا ، آبادی دل خراب است !!! خرااااااااااااااااااااااااااااااب !!! طومار ندامتم را نگاه شب خوانده است و سیطره ی وجودم را به باد تمسخر گرفته است. آه که این بیرنگ جای را ماندنی نباید و این بودنی جای را تن نشاید . مانده ام میان هیچ و پوچ ..... دانم که دانی مرا!!!.... اما چه دیر نشسته ای بر جای!!! آهاااااااااای فلانی .... نگاه پر تمنای شب را چگونه تسکین کنم ؟؟؟؟؟؟؟؟ تو بگو ........ آهای تویی که اینگونه خرمن به خرمن می سوزانی مرا!!! تو بگو . رنگ از لعاب شب پراندی و رفتی !!!........ما را چه باک ؟؟؟ اما نگفتی که دل چگونه لعاب دهد درد عشق را؟؟؟ آه از این بی حیایی چکه چکه های بودن !!! این سان شب هنوز مرثیه می خواند از برای گمگشته ای یوسف نشان !!! حال اینجا تنها دلی چاک چاک مانده است بر دست ....... تنها بوی غم می دهد و شاید کمی غربت. نه نشانی از بودن دارد و نه نشانی از ماندن. لیک شهرهمه یعقوب شده است و تمنای پیراهنی یوسف نشان ...... کیست که دلی چاک چاک مرهم کند بر چشم !!!؟؟؟ آه از این بی حیا زمانه ی صد رنگ . دانم که دانی!!! دانم که دانی اسیر شده ایم در منجلابی از تن !!! خفته ایم در سکوتی ژرف ........ گنگ و مست و مدهوش در پی بودنی هراس انگیز ..... آه که پست می نماید چهره ی مخلوق. نمیدانم این چیست درد مرا ، که این گونه بی تاب و صد رمق می سوزاند مرا این تن !!! نمی دانم ........ هنوز از صدای خیس شب تنم حریص مانده است و بغض دیرین نگاهم را چون سیلی در خود می ریزد و آرام در خویش زجه می زند. آهااااااااای فلانی!!! شب خیس است و نگاه دل بی تاب . امشبی را ما را باش . از برای هر آنچه نفی کرده ای ..... از برای هر آنچه بشکسته ای تنها کمی ما را باش. نه تاب نشستن توان داشتن نه نای نفس . تنها لختی ما را باش که این سان مرا کمی نفس باید !!! نشسته ای چون شرزه شیری در کمین . آهااااااااای فلانی !!! این دل است نه آهوی باغ . نمی دانم ...... نمی دانم این چیست درد مرا ؟؟؟؟ دانم که دانی !!! دانم که دانی رنگ از رخ قلم پرانده ای و دل را با نسیم گیسوانت به تاراج برده ای . که این سو نشسته ام و بی تاب می نویسم از لعل مستانه ات و چون دیوانگان صد بند ، هنوز سر بر دیوار ندامت می کوبم . لیک کس نیست مرا این درد باور!!! نگاه پر زخمت آخر مرا می کشد .... بگذار رها شوم از بند چشمانت .... بگذار رها شوم از خویش ... من آهوی دشتم مرا این چنین سقف نباید . بگذار رها شوم ......... بگذار بگذرم اگرچه نحس می نماید پاهایم اما بگذار بگذرم .... من عابری بیش نیستم !!! خلاصه اینکه ؛ اینجا کمی حزن شب مرا می کشد ..... نازک دلی ام را شب به رخم می کشد ..... اما چه کنم ؟ دلی از جنس باران را بیشتر انتظار نباید .... یا علی حمید 
نويسنده: حمید
| X close | ||
 نامم حميد است .... پسري از جنس ارديبهشت لايزال با كمي خريت ...... كمي زندگي .... كمي بودن شعر سرودن ... ***********
خرداد 1387
| ||
